من پر از میل شکفتن، 

فارغ از درد نگفتن 

من پر از حرفم و اما،  

کوش یک گوش شنفتن 

خونه لبریز سیاهی  

کوچه از خاطره خالی  

واسه تسکین تن عشق  

دیگه نمونده مجالی

تنهاترین تنها منم، آواره از روح و تنم 

افتاده از پایم ولی، چون نور سو سو می زنم 

رنجیده از این همرهان، گم کرده راه آشیان 

بر پیکر مصدوم عشق، هر لحظه می بینم سنان

تو ای ستاره سهیل من 

بیا بتاب در شبم 

بیا بمان کنار من 

تو ای بهین بهانه ام

بیا ساقی  بده پیمانه ای  از آن می ناب 

منم تشنه منم خسته  برایم چاره ای یاب 

از آن روز ی که من می را  ز دستت سرکشیدم 

شدم مست و برای عشق بازی پر کشیدم

ای دلبر افسونگر عاشق کش غدار 

در حسرت رویت شده ام سخت گرفتار 

من مست نگاهت به تماشای غرورت  

دیوانه شدم کافر و مبهوت و گهی زار 

امیدم را نگیر از من، تو ای تنها نیاز من 

تبسم را تو اهدا کن به لبهایم، به راز من 

مرا می کش تو ای جانا، مرا با ناز و آوازت 

بیا بنشین و مونس شو، به شبهای داز من

هندیا آنکه ز اقلیم جفا جسته منم 

شاعری رند و غزلخوان و همی گل سخنم 

خسته از جور زمان تشنه ی یک جرعه می 

در تمنای تو از جان و جهان در گذرم